Lag: Friðrik Bjarnason
Ljóð: Þorsteinn Erlingsson
Fyrr var oft í koti kátt,
krakkar léku saman.
Þar var löngum hlegið hátt,
hent að mörgu gaman.
Út um stéttar urðu þar
einatt skrítnar sögur,
þegar saman safnast var
sumarkvöldin fögur.
Eins við brugðum okkur þá
oft á milli bæja
til að kankast eitthvað á,
eða til að hlæja.
Margt eitt kvöld og margan dag
máttum við í næði
æfa saman eitthvert lag,
eða syngja kvæði.
Bænum mínum heima hjá
Hlíðar brekkum undir
er svo margt að minnast á
margar glaðar stundir.
Því vill hvarfla hugurinn,
heillavinir góðir,
heim í gamla hópinn minn,
heim á fornar slóðir.
Stíllinn, sem aldrei endaði
Það var einu sinni strákur ,
sem átti lítinn bíl,
lítinn bíl, bíl, bíl, lítinn lítinn lítinn bíl.
Og kennslukonan sagði ´onum
að semja um bílinn stíl,
bílinn stíl, stíl, stíl,
semja um bílinn stíl.
Hann þorði ekki að hika
hann hélt hún yrði reið
yrði reið, reið, reið,yrði voða voða reið.
Hann settist við og samdi
þá sögu á þessa leið
þessa leið leið leið,
þessa þessa þessa leið.
Það var einu sinni strákur, sem átti lítinn bíl …..osfrv.